Podlaski gościniec

Dzień, który zaczął się od cichych przygotowań, a skończył parkietem we mgle. Filmowałem od pierwszego spojrzenia w lustro aż po ostatni taniec — bez ustawiania, bez „a teraz proszę spojrzeć w obiektyw”.

Najmocniejsze kadry i tak wydarzyły się same: łzy podczas przysięgi, śmiech mamy przy toaście, wyjście w pole tuż przed zachodem słońca. Kolor dobrany tak, żeby za dwadzieścia lat wciąż wyglądał dobrze, a nie „jak z 2026 roku”.